Afbeelding

Cito kriebels

— Tue 11 Feb 2014 om 19:16

Als vanochtend de wekker gaat, voel ik een lichte kriebel in mijn onderbuik. Na 2 keer snoozen, wetenschappelijk bewezen dat dit je dag niet ten goede komt, sta ik naast mijn bed. Wederhelft draait zich nog vijf minuten om, de tijd dat ik een warme en koude douche kan pakken. Met de douche op standje koud word ik alert. Vandaag mogen mijn 25 kanjers, groep 8 van de Bruinvis in Oudeschild, de Cito Eindtoets maken. Wekenlang hebben we geoefend, strategieën bepaald, gehamerd op werkwoordspelling en zijn we de meest lastige sommen te lijf gegaan. Wekenlang hing het als een zwaard van Damocles boven die koppies. En vandaag mag het er dan allemaal uitkomen. Tenminste, we hopen dat het er allemaal uitkomt. Als het doorzettingsvermogen ook getoetst zou worden, zouden we een bijzonder mooie uitslag krijgen. Aan mij de taak om dit mondeling over te brengen, in veelvoud uiteraard. Prestatie-motivatie, dat is mijn motto.
Eenmaal onder de douche vandaan, wederhelft is ook opgestaan uit zijn winterslaap, hoor ik een vrolijke kreet uit de slaapkamer van ‘ik schud nee, want ik kan het nog niet zeggen’. Ik word even uit mijn ‘Cito-bubbel’ vandaan gehaald en pak haar nieuwe kleren van de kast. Tijdens het aankleden vertel ik haar dat ze vandaag weer naar de Pepermolen gaat. Mama gaat 25 andere kinderen verzorgen. Ik krijg een lachje, gelukkig maar. Met een kop koffie en een dubbele boterham stap ik in de auto. Multi-tasken, altijd handig als je juf bent.
Onderweg kom ik de ‘blauwe-zwaailichten-brigade’ tegen. Een ongeluk. Dat moet mij vandaag niet gebeuren. Motiveren, dat is mijn taak. Om 5 voor half 9 komt de eerste leerling al naar me toe. ‘Kauwgom juf, het is wetenschappelijk bewezen dat…’ Jaja, vandaag mogen jullie kauwen. Zoveel als jullie willen. Kauw er lekker op los, maar smak alsjeblieft niet.

Taal en rekenen, de start van de dag. Opgaven over de juiste spelling van de werkwoorden en een vraag over oppervlakte berekenen. We hebben het allemaal besproken. Lokalen hebben we opgemeten, werkwoordschema’s ingevuld, literkannen gevuld met water. Stiekem kijk ik wat er wordt ingevuld. Ze gaan goed. Trots!

Na de pauze gaan we de wereld oriënteren. Een Schotse Hooglander lacht ze toe. Biologische appelmoes smaakt lekkerder in het echt dan vanaf een plaatje. Ook dit kunnen ze!

Na de middagpauze mogen we ontspannen. We zingen tijdens de muziekles en trappen daarna nog een balletje op het pannaveld. Doodsbenauwd ben ik voor mijn enkeltjes, maar minder fanatiek ben ik er niet om. Een enkele keer hoor ik ze roepen dat het geen volleybal is, dus bij de zoveelste keer ‘hands’ van de juf, aangeschoten uiteraard, gooi ik de handdoek in de ring. We sluiten af met een spelletje op digibord. Morgen weer een dag, een Cito-dag welteverstaan.

Vroeger, de tijd dat ‘ik schud nee, want ik ben bijna twee’ nog niet door het huis rende, stond thuiskomen gelijk aan op de bank met een kop thee of een rondje hardlopen. Nu staat thuiskomen gelijk aan het aanzetten van de zoveelste wasmachine, het opvouwen van bergen was, eten koken, stofzuigen en als er tijd over is, lacht de vaatwasser me ook vriendelijk, doch dringend, toe. Om half 6 staat de Peperbus namelijk voor de deur en is het tijd voor wat mama-energie. ‘Ze heeft goed geslapen, goed gegeten en fijn gespeeld.’ Wat is het leven van een ‘bijna twee’ toch basaal. Zorgeloos zou je bijna zeggen, maar daarover zijn de meningen in de peuterwereld verdeeld. Met liefde brengen we haar om half 8 naar het land van je ogen dicht en ploffen we om 20:00 uur met een kop koffie op de bank.
Een typische dinsdag. Nou ja, typisch, niet helemaal. Met twee weken Olympische Spelen op de televisie ben ik toch een beetje uit mijn doen. Hoe plan ik mijn dagprogramma heen om het schaatsen? Heel eenvoudig. Al strijkend kijk ik hoe de dames in 37 seconden 500 meter afleggen, tijdens het eten koken staat de live-stream aan op mijn telefoon en de vaatwasser laat ik uitpakken door ‘ik ben bijna twee, dus ik help mee’. Vindingrijk en creatief, je krijgt het met de paplepel ingegoten op het moment dat je de titel ‘mama’ krijgt. Evenals een enorme dosis verantwoordelijkheidsgevoel en een gehalveerde nachtrust. Welterusten!

Marike Oostra, 27 jaar, leerkracht groep 8, ‘OBS De Bruinvis’

Oproep: Tesselaar en ook een keer je dag delen? Meld je dan hier aan

'Dag Texel' is een initiatief van Veerder — denk verder, doe meer.

Dagtexel 2012

Magisch pootje over op de Roggesloot

— Mon 26 Sep 2016 om 10:10

“Mooi, zwart ijs! Dit is een kans uit duizenden!” Een paar mannen kijkt glunderend in de camera’s van Nieuwsuur. De blos op hun wangen is dieprood. Ze hebben hoge noren aan hun voeten en leggings aan. Normaal gesproken kan ik mannen in strak

>

Overwinteren op Texel, lekker dicht bij zee

— Wed 22 Jan 2014 om 13:54

Sinds een paar weken word ik iedere ochtend heel vrolijk wakker, want het eerste dat ik denk is; ‘Ha leuk! Ik woon weer eventjes op Texel!’ Voor ik opsta, kijk ik vanochtend door het raam naast mijn bed nog even naar mijn twee konijnen, die vroli

>

Een week van de boschwachter: augustus 1900

— Mon 12 Aug 2013 om 10:34

Een van de leuke dingen uit het archief van Staatsbosbeheer is het Journaal van K. Min, ‘Staatsboschwachter op het Eiland Tessel’. Het journaal over de periode 1 februari 1900 tot en met 23 februari 1902 geeft inzicht in het werk van deze boswach

>

© Dag Texel 2017. Alle rechten voorbehouden.