Afbeelding

Thuis

— Sun 09 Mar 2014 om 16:58

Vogels fluiten, ik hoor de wind gieren en voel de de rode ochtendzon op mijn huid. Waar ben ik? … Oja; Ik ben op Texel. Geen tijd te verliezen, ik wil mijn bed uit. De frisse wind op mijn huid voelen, de zee ruiken. Ik trek mijn pyjamabroek aan. Wat kan mij het schelen, ik kom hier toch niemand tegen. Ik ga naar buiten en loop langs de weilanden naar de dijk. Onderweg kom ik een haas tegen die snel wegschiet wanneer hij mij ziet. Daarna zie ik een kiekendief die op zijn prooi jaagt. Eenmaal op de dijk wordt ik overweldigd door een gevoel van kracht. Meeuwen lijken te dansen op de golven van de zee. Ik loop, ik adem, diep in en diep uit. Mijn longen vullen zich met de frisse Texelse lucht. Ja, hier kan ik pas echt ademen. Ik ren, ik dans, ik schreeuw: Ik ben THUIS.
Even geen verkeer, bedelaars van mijn leeftijd die om kleingeld vragen, dronken mensen op straat, een volle winkelstraat of het joelende publiek na een avond spelen. Nee, nu alleen even de heerlijke 'stilte' van het eiland. Ik ben een dag op Texel. Ik ben bij mijn ouders, bezoek familie en mijn beste vrienden. Met hen kan ik praten over andere dingen dan 'het vak'. Met hen praat ik over mijn jeugd, mijn gevoelens, over de dingen die ik deed voordat ik de hoofdrol in 'das Phantom der Oper' kreeg. Zij kennen mij als geen ander.

De tijd gaat snel, voor ik het weet zit ik alweer op de boot terug naar Amsterdam waar ik een heel fijn appartement heb en mij ook thuis voel. Nog even lopen door de Jordaan en de 9 straatjes, een bezoek aan mijn favoriete winkeltjes (want ik kan toch niet terug gaan zonder een nieuw jurkje te hebben gekocht) en dan vervolg ik mijn reis terug naar mijn andere thuis, of eigenlijk mijn 'werk-thuis': Hamburg. Vlak voor we vertrekken belt mijn vader nog even om mij een goede reis te wensen, we hangen op. Ik heb een brok in mijn keel. Even flink zijn Lauri, ik roep het gevoel van kracht dat ik op de dijk had terug en ik slik mijn tranen weg en zeg tegen mijzelf dat het allemaal voor een goed doel is, ik leef de droom die ik sinds klein meisje heb. We stijgen op en vanuit het vliegtuig zie ik de waddeneilandenreeks die boven Duitsland doorloopt. Misschien kan ik eens het eiland bezoeken die dichtbij Hamburg ligt? Om 16.00 uur ben ik in het theater. Ik warm mijn stem op, zing de belangrijkste stukken uit de voorstelling, heb ik mijn hoge tonen nog? Een week niet zingen is lang als het je beroep is. Ja, gelukkig, ze zijn er nog. Om 17.00 uur zit ik in de make-up. Ik praat met mijn visagiste over mijn bezoek aan Texel. Ze vraagt of ik mij daar ooit weer wil vestigen. Ja, misschien wel, ooit... het is mijn thuis, daar liggen mijn roots.
Dan sta ik op het toneel en geef alles wat ik heb. Lief en leed, al mijn emoties gooi ik in de strijd om het resultaat te bereiken dat ik wil, om mijn verhaal over te brengen. Ik zing over sehnsucht en liebe. Vooral de tweede akte gaat lekker waar ik vrijwel de gehele tijd op het toneel sta en zing. Ja; dit is ook mijn thuis. Hier kan ik alles kwijt, hier is alles mogelijk, zelfs sprookjes kunnen werkelijkheid worden. Het applaus en gefluit na mijn solo geeft me een enorme boost en tot het einde zing ik met 'herzblut'. Hetzelfde gevoel van kracht dat ik op de dijk voelde, voel ik ook als ik op het toneel sta. Het wordt beloond met een daverend applaus aan het einde van de voorstelling.
Ik ben kapot, vanmorgen was ik nog in Nederland, gisteren liep ik nog over de dijk. Ik loop naar huis. Als ik binnen kom is er geen kat die mij miauwend gedag komt zeggen, mijn vriend waar ik even mee kibbel om het vervolgens weer goed te maken, of een moeder die vraagt hoe mijn dag was en me een knuffel geeft. Ik zet een kop thee en besef dat ik een rijk mens ben met al die lieve mensen om mij heen die mij, ook op afstand, zo erg steunen in mijn diepte- en hoogtepunten en mij alle kansen van de wereld gunnen. En ik prijs me gelukkig met zo'n fantastische baan waar ik betaald wordt om als een kind in een snoepwinkel alles uit te proberen! Zonder de steun van mijn dierbaren had ik niet op het toneel kunnen staan. Ik lig in bed en denk aan wat ik de volgende keer zal doen als ik op Texel ben.

Gewoon, hetzelfde als altijd: thuis zijn.

Lauri Brons, 24 jaar, Musicalperformer, lauribrons

Oproep: Tesselaar en ook een keer je dag delen? Meld je dan hier aan

'Dag Texel' is een initiatief van Veerder — denk verder, doe meer.

Dagtexel 2012

Magisch pootje over op de Roggesloot

— Mon 26 Sep 2016 om 10:10

“Mooi, zwart ijs! Dit is een kans uit duizenden!” Een paar mannen kijkt glunderend in de camera’s van Nieuwsuur. De blos op hun wangen is dieprood. Ze hebben hoge noren aan hun voeten en leggings aan. Normaal gesproken kan ik mannen in strak

>

Kunstweek op de OSG

— Wed 05 Mar 2014 om 21:35

Vandaag ben ik verrassend vrolijk opgestaan. Ik denk dat het komt door de leuke dag die ik voor me heb. In plaats van een lesweek is het deze week Kunstweek. Dit houd in dat elke leerling een kunstzinnige activiteit doet. De workshops worden gegeven

>

Cito kriebels

— Tue 11 Feb 2014 om 19:16

Als vanochtend de wekker gaat, voel ik een lichte kriebel in mijn onderbuik. Na 2 keer snoozen, wetenschappelijk bewezen dat dit je dag niet ten goede komt, sta ik naast mijn bed. Wederhelft draait zich nog vijf minuten om, de tijd dat ik een warme e

>

© Dag Texel 2017. Alle rechten voorbehouden.