Afbeelding

Potje spinnen bij Stay Fit Texel

— Sun 02 Nov 2014 om 21:26

Onderweg naar huis van een potje spinnen bij Stay Fit Texel, steek ik via het schelpenpad door de weilanden naar de Pontweg. Halverwege het pad stop ik, doe ik mijn fietslampjes uit en kijk omhoog.

Bijna een jaar woon ik al op Texel, boven een schapenstal, in een knus appartement dat ’s winters via gaten en kieren de wind doorlaat, en ’s zomers -via diezelfde gaten en kieren - huisvesting biedt aan een gevarieerd stel spinnen en andersoortige kruipsels.
Voordat ik naar Texel kwam woonde ik in Amstelveen, boven een café, waardoor het noodzakelijk was om met oordoppen in te slapen. Hier op Texel sliep ik in het begin ook met oordoppen; om het nachtelijk gekrijs van al die weidevogels uit te bannen. Mijn tolerantie wat betreft het fietsen met wind tegen is sinds een jaar flink opgerekt, en ook heb ik voor het eerst in mijn leven eens geïnvesteerd in een heus regenpak.

Toen ik hier net woonde verbaasde ik me over de nutteloosheid van HEMA-fietslampjes wanneer ik in het donker terug fietste van werk naar huis, of –als ik vroeg moet beginnen met werken- van huis naar werk. Menig maal vond ik mijzelf scheldend in een berm, omdat door groot licht van automobilisten of door andere afleidende toestanden, ik de grens tussen fietspad en gras niet meer kon onderscheiden, en ergens in een geul terecht kwam.

Waar ik me ook over verbaasde was de openheid van de Texelaars: of ik nu aan het werk was in de EkoPlaza, koffie aan het drinken was in De Kastanjeboom, of een biertje zat te drinken in De Slock: overal wilde men weten wie ik was, waar ik werkte, en of ik het naar mijn zin had op het eiland. Dit was ik niet gewend uit Amstelveen, waar ik - na 8 jaar verblijf- tijdens het boodschappen doen nooit iemand tegenkwam waar ik meer dan twee woorden mee had gewisseld.

Mijn hele leven ben ik al gek op veranderingen van omgeving: ik ben alleen rustig als ik onderweg ben, en wil altijd ergens anders naartoe. Dus mijn carrière is nog in ontwikkeling, ik wil nog naar Amerika, en als ik het geld en de tijd zou hebben zou ik de wereld rondscheuren in een busje.

Mijn dagen op Texel zijn altijd anders: sommige dagen zijn ronduit slecht, anderen bijzonder goed. Het heeft wat groeipijnen en geduld gekost om te landen. Maar ik sta minstens zes keer per week te schaterlachen met mijn collega’s op het werk, heb het net zo naar mijn zin op de sportschool, en kan inmiddels gerust in mijn eentje naar de kroeg omdat er altijd mensen zijn die ik ken. Als ik dan door de velden naar Den Burg loop, of door de Slufter scheur op mijn racefiets en me verwonder over die kleuren, het uitzicht, het licht, de vogels, en al die duzend insecten die je onderweg tegenkomt, dan prijs ik me niets minder dan zielsgelukkig.


En als ik ’s avonds, in het donker, op dat schelpenpad richting mijn huis, mijn fietslampjes uitzet, omhoog kijk naar al die sterren en om de tijd het licht van de vuurtoren voorbij zie zweven, dan zou ik niet weten waar anders ik zou moeten wonen: ik ben thuis.


Manon Stassen, 29 jaar, medewerker EkoPlaza

Oproep: Tesselaar en ook een keer je dag delen? Meld je dan hier aan

'Dag Texel' is een initiatief van Veerder — denk verder, doe meer.

Dagtexel 2012

Magisch pootje over op de Roggesloot

— Mon 26 Sep 2016 om 10:10

“Mooi, zwart ijs! Dit is een kans uit duizenden!” Een paar mannen kijkt glunderend in de camera’s van Nieuwsuur. De blos op hun wangen is dieprood. Ze hebben hoge noren aan hun voeten en leggings aan. Normaal gesproken kan ik mannen in strak

>

En dit is dan zomaar een dag uit mijn leven...

— Mon 25 Aug 2014 om 06:33

De scholen zijn weer begonnen, dus weer terug in het gareel, mijn zoon en dochter mochten deze week kennismaken met het voortgezet onderwijs. Dat dat heftig zou zijn voor ze had ik wel verwacht...

>

Gerhard “veroordeelt” tot het eiland Texel

— Mon 17 Mar 2014 om 21:04

Toen een echte Texelaar me onlangs vroeg een www.dagtexel.nl in te vullen twijfelde ik wel even ,immers zoiets kan allerlei reacties oproepen. En zit ik daar op te wachten, bovendien ben ik maar een import Texelaar (overkanter genaamd). "Veroordee

>

© Dag Texel 2017. Alle rechten voorbehouden.